Μερικές σκέψεις για την απεργία της ΕΣΗΕΑ.

Η απόλυτη αποτυχία της 48ωρης απεργίας της ΕΣΗΕΑ στον Τύπο (σε αντίθεση με τις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα) θέτει την ηγεσία του συνδικαλιστικού σωματείου των δημοσιογράφων (πνευματικό έχει πάψει να είναι προ πολλού) μπροστά σε ιστορικές ευθύνες.

Η κυκλοφορία των Κυριακάτικων εκδόσεων των περισσοτέρων εφημερίδων, που έγινε με την ανοχή (αν όχι με τη συγκατάθεση) της πλειοψηφίας της Ένωσης και το σπάσιμο της απεργίας στην Ελευθεροτυπία, όχι μόνο επιβεβαιώνει αλλά και υπογραμμίζει ότι η εκπροσώπησή μας είναι κατώτερη των περιστάσεων σε μια εποχή που η ενημέρωση και οι λειτουργοί της βάλλονται από παντού.

Την ώρα που τσουνάμι απολύσεων σαρώνει έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ...

Την ώρα που οι εργοδοτικές αυθαιρεσίες κορυφώνονται, με δραστικές περικοπές αποδοχών ακόμα και χαμηλόμισθων είτε μέσω ειδικών επιχειρησιακών συμβάσεων, είτε χωρίς αυτές...

Την ώρα που η αληθινή ενημέρωση και η δημοσιογραφία προσπαθούν να επιβιώσουν συμπιεσμένες στις μυλόπετρες της αναξιοπιστίας, των προσφορών και του infotainment...

Η διοίκηση της ΕΣΗΕΑ, όχι μόνο δεν καταφέρνει να σώσει τη χαμένη τιμή του δημοσιογραφικού κόσμου, αλλά αντίθετα γελοιοποιείται και μας γελοιοποιεί.

Ελάχιστο χρέος τιμής απέναντι στο δοκιμαζόμενο κλάδο αποτελεί η παραίτησή της και η άμεση προσφυγή σε εκλογές για την ανάδειξη νέου και μακάρι ισχυρού προεδρείου.

Από την άλλη πλευρά, καλό θα ήταν όλοι μαζί κι ο καθένας μας ξεχωριστά να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να αναλάβουμε τις ευθύνες μας για την κατάσταση στην οποία έχουμε οδηγηθεί.

Είναι αδιανόητο μέσα σε αυτή την κρίση να καμωνόμαστε τους ανήξερους και να ταυτιζόμαστε (είτε απροσχημάτιστα, είτε ιδεολογικοποιώντας και μάλιστα με ..."επαναστατικές" κορώνες) με τα όποια εργοδοτικά συμφέροντα και τερτίπια, γαντζωμένοι στην αυταπάτη της περιφρούρησης της ...δουλίτσας ή των "προνομίων" μας.

Η περιχαράκωση στην αυλή μας και η τυφλή υπεράσπιση του δικού μας μαγαζιού και μόνο, όχι μόνο δεν διασφαλίζει το εργασιακό μας μέλλον, αλλά αντίθετα ανοίγει την πόρτα σε ακόμα μεγαλύτερες αυθαιρεσίες με πρόσχημα το ...λειτουργικό κόστος των επιχειρήσεων.

Δεν το δείχνουν απλά οι προθέσεις. Το έχει αποδείξει η ζωή.

Είναι χρέος όλων μας να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων, όχι μόνο για να αποκαταστήσουμε τη χαμένη τιμή του δημοσιογραφικού κόσμου, αλλά πρωτίστως για να διασφαλίσουμε την ίδια την ύπαρξη της πραγματικής ενημέρωσης σε μια στιγμή που η πατρίδα την έχει μεγαλύτερη ανάγκη από ποτέ.