Ότι πεις γιατρέ μου.

"Μην μάχεστε τον γιατρό που καμιά φορά δίνει φάρμακα που δεν σας αρέσουν" μας προέτρεψε από το αναλόγιο του Μεγάρου Μαξίμου ο επικεφαλής του Δ.Ν.Τ.
Δεν ξέρω αν η παρέμβαση και οι νουθεσίες του περί ευρείας πολιτικής συναίνεσης, ώστε να ξεπεραστεί η κρίση, συνιστούν ωμή παρέμβαση στα ...εσωτερικά μας.
Ούτε αν οι διαβεβαιώσεις του ότι από το 2012 αρχίζει η ανάπτυξη είναι ένα εικονικό καρότο προκειμένου να εξισορροπήσει ένα πραγματικό μαστίγιο.
Οι ευθείες όμως αναφορές του στο θέμα των μισθών και η παραίνεσή του να ευθυγραμμιστούν με την παραγωγικότητα, προδιαγράφουν ένα απολύτως ζοφερό τοπίο που ουσιαστικά σηματοδοτεί νέα υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων μισθωτών.
Αυτών δηλαδή που καλούνται και πάλι να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά.
Διότι μπορεί ο Ντομινίκ Στρος Καν ακροθιγώς να επισήμανε την ανάγκη να επωμιστούν τα βάρη οι εύποροι και όχι οι καθημερινοί άνθρωποι, όμως για μια ακόμη φορά παραμένει αδιευκρίνιστο ποιοί είναι οι μεν και ποιοί οι δε.
Πριν σπεύσετε να θεωρήσετε την απάντηση αυτονόητη, θυμηθείτε με ποιό τρόπο ενεργοποιείται κάθε φορά στα δύσκολα ο ...κοινωνικός αυτοματισμός.
Με ποιό τρόπο στοχοποιούνται κοινωνικές ομάδες και πως δαιμονοποιούνται ως αντιπαραγωγικές.
Διόλου τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι μια μέρα μετά την επίσκεψη του Στρος-Καν η κυβέρνηση οριστικοποίησε το ψαλίδι στους μισθούς των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ.
Είμαι ο τελευταίος που θα υπερασπιστεί τα (προκλητικά πολλές φορές) προνόμια εργαζομένων σε ελλειμματικές επιχειρήσεις που αποτελούν μόνιμη πληγή για την ελληνική οικονομία.
Όμως το θέμα δεν τίθεται σε αυτή τη διάσταση.
Η μετατροπή της Ελλάδας σε χώρα-πιλότο ευέλικτης φθηνής απασχόλησης είναι πλέον μια πραγματικότητα που την αντιλαμβάνεται ακόμα και ο πιο καλοπροαίρετος.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η Βάσω Παπανδρέου μίλησε στον Στρος-Καν για ισοπεδωτική οριζόντια μείωση μισθών και συντάξεων που ανατροφοδοτεί φαύλους κύκλους στην Οικονομία και του έθεσε ευθέως τον κίνδυνο να πάρουν το δρόμο της ξενιτειάς χιλιάδες νέοι Έλληνες. Για να λάβει την ...αποστομωτική απάντηση: "Καταννοώ την απελπισία τους. Καλώς, όταν αποκατασταθεί η ομαλότητα και υπάρξει ανάπτυξη, θα επανέλθουν".
Αυτό και μόνο το σημείο της τοποθέτησης του επικεφαλής του Δ.Ν.Τ αρκεί για να μπεις στο νόημα.
Διότι ακόμα και με σκληρά τεχνοκρατικούς όρους να την προσεγγίσει κανείς εύλογα διερωτάται.
Ποιά ανάπτυξη μπορεί να επιτευχθεί σε μια χώρα όταν οι πιο ζωντανές παραγωγικές δυνάμεις της, αυτές που σηματοδοτούν το ίδιο της το αύριο, τα μαζεύουν και φεύγουν μόνο και μόνο για να επιβιώσουν;
Ποιά ανάπτυξη μπορεί να επιτευχθεί σε μια χώρα που δεν δίνει στοιχειώδη κίνητρα στα νέα παιδιά για να ονειρευτούν;
Ποιά έξοδος από το τούνελ μπορεί να είναι ορατή, όταν είσαι 25 χρονών και καλείσαι να τα βγάλεις πέρα σε μια χώρα στην οποία αν (πάρα πολλά αν) μετά τις σπουδές σου καταφέρεις να βρεις δουλειά, το εισόδημά σου θα ισοδυναμεί το πολύ με ένα καλό χαρτζηλίκι;
Στα ερωτήματα αυτά ο επικεφαλής του Δ.Ν.Τ δεν έδωσε απαντήσεις.
Μην έχετε την παραμικρή αμφιβολία ότι απαντήσεις δεν θα δώσει ούτε ο Ευρωπαίος επίτροπος Όλι Ρεν που έρχεται αύριο στην Αθήνα.
Τους δανειστές ούτως ή άλλως τους ενδιαφέρει πρωτίστως να πάρουν πίσω τα λεφτά τους. Και η επιμήκυνση εκεί ακριβώς αποσκοπεί. Να εξασφαλίσουν ότι θα τα πάρουν σίγουρα.
Ουδείς έχει αυταπάτες.
Το θέμα όπως είπε και ο "γιατρός" Στρος-Καν είναι η συνταγή.
Όμως όχι να μη σου αρέσει το φάρμακο, αλλά να μην εγκαταλείψεις τα εγκόσμια από ...υπερδοσολογία.
Εκτός αν αυτοσκοπός είναι η ...εγχείρηση και όχι ο ασθενής.