Το νόμιμον, το ηθικόν και το...infotainment.

Πάντα υπάρχουν λέξεις που εξωραϊζουν "δύσκολες" καταστάσεις.
Λέξεις που γίνονται λάστιχο ανάλογα με την περίσταση, ταιριάζουν γάντι με τη θολούρα που επιβάλει μια αλλοπρόσαλλη εποχή και αποτελούν άλλοθι δήθεν προσαρμογής σε επιχειρηματικούς στόχους με πιο... ευέλικτα σχήματα και μορφές απασχόλησης.
Η πιο χαρακτηριστική λέξη τα τελευταία χρόνια, στο χώρο των media είναι το infotainment.
Το πάντρεμα δηλαδή της ενημέρωσης με την ψυχαγωγία ώστε το όποιο "προϊόν" (θέαμα ακρόαμα ή και ανάγνωσμα δυστυχώς) να γίνει πιο ελκυστικό στον ... αποδέκτη-πελάτη του συστήματος.
Η αλήθεια είναι ότι το εγχείρημα είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση. Και στις ΗΠΑ από την ώρα που πρωτοεφαρμόστηκε μέχρι σήμερα αντιμετωπίζεται με πολύ μεγάλη σοβαρότητα.
Σε πολλές περιπτώσεις αλλαξε ριζικά τον τρόπο ενημέρωσης των πολιτών και έφερε περισσότερο κόσμο πιο κοντά στα Μέσα πετυχαίνοντας να αναχαιτίσει την πολυδιάσπαση των τηλεοπτικών (κυρίως) συνηθειών της μέσης αμερικανικής οικογένειας.
Τα τελευταία χρόνια το infotainment απέκτησε ένθερμους οπαδούς και στην Ελλάδα.
Με εντελώς διαφορετικό όμως σκεπτικό και για εντελώς διαφορετικούς λόγους.
Σε μια χώρα που η κρίση του πολιτικού συστήματος γεννά έτσι κι αλλιώς αδιέξοδα και τροφοδοτεί αλλεπάλληλους φαύλους κύκλους κρίσης, πολλοί βρήκαν την ευκαιρία να ξεφορτωθούν μέσω του ιερού εμπορικού στόχου, περιττά "βάρη". Και ταυτόχρονα να πετύχουν εύκολες και λιγότερο δαπανηρές λειτουργικές λύσεις στα Μέσα Ενημέρωσης.
Έτσι το infotainment μετατράπηκε σχεδόν εν μια νυκτί σε κολυμβήθρα του Σιλωάμ για το παρακμιακό και ξεπερασμένο εδώ και μια δεκαετία τουλάχιστον lifestyle, εξάγνισε το κίτρινο κουτσομπολιό και έφτασε στην ...κατανάλωση ως το trend της εποχής.
Καταναλωτές φυσικά υπήρξαν.
Σε μια χώρα που λατρεύει να χώνει το μάτι στην κλειδαρότρυπα και διαχρονικά αποθεώνει το κουτσομπολιό ως ανέξοδη διαφυγή σε μια σκληρή καθημερινότητα, πως θα μπορούσε να συμβεί αλλιώς;
Κι επειδή όπως λέει κι ο φίλος μου ο Χωμενίδης τα ...ωραιότερα πράγματα σε αυτή τη ζωή είναι δωρεάν, οι (αμερικανοσπουδαγμένοι κατά βάση) μάνατζερς βρήκαν πεδίο δόξης λαμπρόν.
Η επίτευξη των στόχων του ελληνικού infotainment δεν απαιτεί ιδιαίτερη προσπάθεια και κόπο, συνεπώς και τις αντίστοιχες αμοιβές.
Αρκεί μια επιδερμική προσέγγιση των γεγονότων, ένα πασάλειμα της επικαιρότητας και πολύ μεγάλη φαντασία για δημιουργία κουτσομπολίστικων σεναρίων.
Οι εν λόγω απαιτήσεις δεν προϋποθέτουν ασφαλώς εξειδικευμένο και κοστοβόρο προσωπικό.
Έτσι μειώνονται κάθετα οι ...όποιες ανελαστικές δαπάνες μισθοδοσίας και επιτυγχάνεται λειτουργικό αποτέλεσμα με το ελάχιστο δυνατό κόστος.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι πρώτοι που αποθέωσαν το infotainment (πριν ακόμα και από τους...διαφημιστές) ήταν οι μάνατζερς των media.
Στις περιπτώσεις που το πράγμα έτεινε να εξοκείλει, επιστρατεύτηκαν αφορισμοί για την υπεράσπισή του. Η ενημέρωση με την κλασσική παραδοσιακή της μορφή, ακόμη και όταν ήταν μάχιμη και διεισδυτική ξορκίστηκε ως ξεπερασμένη και ντεμοντέ και ταυτόχρονα εφευρέθηκε η περίφημη ομάδα ηλικιών 15-44, στην ποδιά της οποίας σφάζονταν διαφημιστές και opinion leaders.
Μπορεί εσείς να μην το πιστεύετε όμως για τους μάνατζερς του χώρου (την πλειοψηφία τουλάχιστον) ο οποισδήποτε ακροατής ή τηλεθεατής άνω των 44 ετών θεωρείται σχεδόν απόβλητος ή στην καλύτερη περίπτωση αδιάφορος με βάση το δόγμα που καθιέρωσαν ότι είναι καταναλωτικά ισοπεδωμένος!
Αν εύλογα αναρρωτηθεί κανείς πως είναι δυνατόν να τσουβαλιάζονται οι άνθρωποι σε ένα τέτοιο σύνολο ηλικιών απόλυτα ανομοιογενές ως προς τις τάσεις και τις συνήθειες και πως είναι δυνατό να αξιολογείται η καταναλωτική τους συμπεριφορά αποκλειστικά και μόνο με βάση την ηλικία τους, μην αναζητήσετε απαντήσεις.
Κατά βάθος ούτε και οι ίδιοι οι εμπνευστές του απόλυτα παρανοϊκού αξιώματος τις διαθέτουν.
Αρκούνται απλά στο ότι τους βολεύει.
Το infotainment στην πράξη ουσιαστικά καταργεί το πρώτο συστατικό του δηλαδή την ενημέρωση (κατά συνέπεια και τα όποια "υψηλά" ανελαστικά κόστη) και μέσω του δεύτερου δηλαδή της φτηνής ψυχαγωγίας πετυχαίνει (?) τους εμπορικούς του στόχους.
Πράγμα πολύ βολικό όχι μόνο επιχειρηματικά αλλά ασφαλώς, ασφαλέστατα και πολιτικά ιδιαίτερα μέσα σε μια τέτοια περίοδο κρίσης. Το τερπνόν μετά του ωφελίμου.
Ασφαλώς δεν πρόκειται για κάτι καινούργιο.
Το κλασσικό εμπορικό δόγμα "η φτήνεια τρώει τον παρά", βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή του και στα media.
Το νόμιμον (που επιβάλουν οι όροι αδειοδότησης του νόμου-εκτρώματος Ρουσσόπουλου) με την απασχόληση ελάχιστων επαγγελματιών δημοσιογράφων στα Μέσα, μετατρέπεται μέσω του infotainment (που επιτρέπει την απασχόληση φτηνών "διασκεδαστών") σε ηθικόν (κατά το Βουλγαράκειο θεώρημα).
Και ζουν αυτοί καλά. Και το όλον σύστημα καλύτερα!!!!