Όταν μιλάμε για την αποπληρωμή ενός δανείου ακόμα μεγαλύτερο.
Από χθες πανηγυρίζουν σχεδόν οι πάντες, υποστηρίζοντας ούτε λίγο ούτε πολύ ότι η παρτίδα του μνημονίου σώθηκε μέσω...Ιρλανδίας.
Οι αγορές πήραν ανάσα και οι επενδυτές γέμισαν αισιοδοξία, αφού η ύφεση θα τελειώσει το 2013 μαζί με το μνημόνιο και μετά κουτσά-στραβά η οικονομία θα αρχίσει να ανακάμπτει έχοντας ως ορίζοντα αποπληρωμής των χρεών το 2024.
Ευφορία κυριαρχεί γενικώς και ίσως να ήταν ακόμα μεγαλύτερη αν σήμερα δεν διευκρινιζόταν αρμοδίως ότι όλη αυτή η ιστορία θα έχει σε πρώτη φάση ένα υψηλότερο κόστος επιτοκίων.
Είναι, όμως, μόνο αυτό?
Αρκεί από μόνη της η πολυσυζητημένη επιμήκυνση να βγάλει την Ελλάδα από την κρίση?
Με αρνητικούς ρυθμούς ανάπτυξης και με την ανεργία να εκτοξεύεται σε ύψη πρωτοφανή (αυτοί που ξέρουν υπολογίζουν ότι του χρόνου κάθε ελληνική οικογένεια θα έχει κατά μέσον όρο έναν άνεργο) με την κρίση της κατανάλωσης σε ρεκόρ επίσης πρωτοφανή και με ένα φορολογικό σύστημα ασφυκτικό για όλους πλην όσων είναι σε θέση να το αντιπαρέλθουν, τα πράγματα δε φαίνεται να διαγράφονται και τόσο ευοίωνα.
Σε μια από τις τελευταίες εκπομπές μας, ρωτήσαμε ένα κορυφαίο κυβερνητικό στέλεχος πως είναι δυνατόν να μην υπάρχει ένας στοιχειώδης έστω αναπτυξιακός σχεδιασμός που ακόμα και αν δεν αντισταθμίζει τις συνέπειες της κρίσης θα ανοίγει μια μελλοντική προοπτική ανάκαμψης.
Η απάντηση ήταν καταλυτική. "Δεν μπορείς να πατάς ταυτόχρονα φρένο και γκάζι. Και τώρα είμαστε υποχρεωμένοι να πατήσουμε γερά το φρένο!"
Βέβαια το οδόστρωμα είναι τόσο ολισθηρό και το φρένο έχει πατηθεί τόσο γερά που το όχημα κάνει ανεξέλεγκτα τετακε με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται.
Ποιός να μιλήσει ας πούμε για επενδυτικά προγράμματα, όταν η τραγελαφική κατάσταση με τα σκουπίδια που εξακολουθούν να δίνουν πάρτυ στα στενά συνεχίζεται, ενώ η απεργία έχει λήξει εδώ και μια εβδομάδα.
Και ξέρετε γιατί?
Επειδή, στο όνομα της περιστολής των δημοσίων δαπανών, κυβέρνηση και τοπική αυτοδιοίκηση παίζουν την κολοκυθιά των ευθυνών για το γεγονός ότι δεν ανανεώθηκαν οι απαραίτητες συμβάσεις ώστε να λειτουργήσει σωστά η χωματερή.
Το γεγονός είναι πρόδηλο της νοοτροπίας που κυριαρχεί.
Η απλή αριθμητική φαίνεται ότι έχει υποκαταστήσει απολύτως την πολιτική με ότι αυτό συνεπάγεται.
Περαιτέρω βύθιση στην ύφεση (που έτσι κι αλλιώς ανατροφοδοτείται από τα ελλείμματα) με επιπλέον σκληρά μέτρα, μόνο αισιοδοξία δεν μπορεί να προκαλέσει.
Και η πολυσυζητημένη εκταμίευση της 4ης δόσης απαιτεί ..."διαρθρωτικές αλλαγές".
Συνεπώς ψυχραιμία παιδιά.
Ας συγκρατήσουμε λίγο τον ενθουσιασμό μας.
Εκτός αν γίνουμε θιασώτες της παλιάς κλασσικής ατάκας του Χάρρυ Κλύν :"Σε δέκα χρόνια ή θα έχουμε λύσει τα προβλήματα ή θα τα έχουμε ξεχάσει!".
UPDATE : Η επιβεβαιώση ήρθε με τη ...βούλα πρωθυπουργικού συμβούλου!!!! Διαβάστε εδώ. Κι εδώ.
Δυστυχώς η συνταγή του ισχυρού πατήματος του φρένου περνάει πρώτα από την εξαθλίωση για να ξεκινήσει κάποια στιγμή την ανάπτυξη. Πόση εξαθλίωση; Μπορούμε να έχουμε εργατικό κόστος Μαλαισίας και Ινδονησίας για να ξεκινήσουν να έρχονται επενδύσεις; Εδώ στις γύρω Βαλκανικές χώρες με πολύ χαμηλό εργατικό κόστος και δεν γίνονται επενδύσεις; Ούτε το επίπεδο της Ρουμανίας δεν φτάνει στους λάτρεις της αειφόρου όχι κερδοφορίας, αλλά αύξησης κερδών, για να επενδύσουν. Η δόση της συνταγής είναι σίγουρα λάθος. Χρειαζόμαστε σαφώς ένα μεγάλο νοικοκύρεμα του μπάχαλου που είναι η Ελλάδα αυτή τη στιγμή, αλλά τα άμεσα βήματα που απαιτούνται από τους δανειστές μας, μπορεί να καταλήξουν στον οικονομικό πνιγμό αντί για τη σωτηρία. Και η χρονική επιμήκυνση με μεγαλύτερα επιτόκια, εξαρτάται από το τι επιτόκια θα ζητηθούν, γιατί εν τέλει μπορεί απλά να "επιμηκύνουν" το χρέος και να μην υπάρχει καμιά ουσιαστική ωφέλεια. Ναι, να κερδίζουμε χρόνο, αλλά μόνο με τις καθυστερήσεις και το παθητικό παιχνίδι δεν κερδίζονται οι αγώνες.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣε συζήτηση με φίλους μου, που εργάζονται ως υψηλόβαθμα στελέχη ελληνικών τραπεζών, αναφέρεται ότι τα σενάρια πάνω στα οποία "ασκούνται" οι ελληνικές τράπεζες για το μέλλον, είναι ...έως τραγικά. κι όταν λέω μέλλον, εννοώ άμεσο μέλλον, έως άνοιξη μεριά.
ΑπάντησηΔιαγραφήΔεν θέλω να κινδυνολογώ, φύσει αισιόδοξος βλέπεις, αλλά Βασίλη το κακό με την οικονομική κρίση που ζούμε είναι ότι αποτελεί αποτέλεσμα "παιχνιδιού". Κερδοσκοπικού ή μη.
Και σε ένα παιχνίδι, ποτέ δεν ξέρει κανείς με απόλυτη σιγουριά ποιος θα βγει νικητής ή ηττημένος.
Αγαπητέ κύριε Σπύρου!
ΑπάντησηΔιαγραφήΘα μου επιτρεψετε να διαφωνήσω με την άποψή σας ότι η κρίση είναι αποτέλεσμα 'παιχνιδιού'.
Είναι αποτέλεσμα μίας τρελλής εποχής σπατάλης. Σπατάλης όλων μας!
Σπατάλες του κράτους και σπατάλες των πολιτών.
Πρέπει κάποια στιγμή να αναλογιστούμε όλοι - ο καθένας μας - ποιό μερίδιο ευθύνης μας αναλογεί στην κρίση που περνάμε.
Το κράτος το οποίο αντί να χειριστεί υπεύθυνα τα χρήματα που είχε στην διάθεσή του (τα δανεικά και τα χαρισμένα) για να φτιάξει μία γερή οικονομία με πολλες θέσεις εργασίας τα σπαταλούσε και δημιουργούσε πολλές θέσεις 'οικονικής εργασίας' στο δημόσιο και έλεγε: "αν δεν μας φτάσουν, θα δανειστουμε 2-3 δις παραπάνω. Δεν υπάρχει πρόβλημα. Έχουμε το ευρώ και οι τράπεζες μας δίνουν".
Εμείς οι πολίτες που δανειζόμαστε ακαταλόγιστα και αντί να ζούμε από την εργασία μας, ζούσαμε από τις κάρτες και εργαζόμαστε για να πληρώσουμε τους τόκους των καρτών μας. Γιατί είχαμε μάθει τα καταστήματα να τούς πληρώνουμε τις ακριβότερες τιμές στην Ευρώπη. Γι'αυτό δημιουργήσαμε εμείς οι καταναλωτές μία τεράστια φούσκα εικονικής ανάπτυξης βασιζόμενη στην υπερκατανάλωση με δανεικά από τις κάρτες κλπ. Γιατί είχαμε τις κάρτες και δεν μας ένοιαζε. "Αν δεν μου φτάσουν θα πάω στην τράπεζα και θα πάρω άλλη κάρτα με μεταφορά υπολοίπου και μείωση δόσης με επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής".
Σας ακούγεται γνώριμο αυτό;
Σήμερα εν μέσω κρίσης τι ίδιο το κράτος ακόμα τα ίδια ζητάει!!!
Ίσως δεν είναι τόσο τυχαίο οτι η Ελλάδα ανήκει στις χώρες με την μικρότερη ανά κεφαλή αποταμίευση στην Ευρωζώνη. Γιατί η αποταμίευση είναι που δημιουργεί υγιείς τράπεζες και οικονομικούς πόρους ανάπτυξης πού πατάνε σε γερές βάσεις.
Επομένως ας μην πανηγυρίζουμε και τόσο πολύ για την... επιμήκυνση.
Ωραία, άντε και γίνεται η "επιμήκυνση". Σχεδιασμός για το μετά το Μνημόνιο γίνεται ή απλά περιμ΄νουμε να μας ξαναδανείσουν για να τα ξανασπαταλήσουμε; Στόχοι για το πως θα κινηθούμε για να δημιουργήσουμε τα τεράστια πλεονάσματα που απαιτούνται μετά το μνημόνιο τίθενται ή θα καταλήξουμε απλά σε μια επ' άπειρον θαμώνα του ΔΝΤ, τη Γουατεμάλα της Ευρώπης;
ΑπάντησηΔιαγραφήΟι πολιτικοί μας όσο ξέρουν από οδήγηση άλλο τόσο ξέρουν και από πολιτική. Η μάλλον από πολιτική με τη Ελληνική την έννοια μπορεί να ξέρουν αλλά από διοίκηση και διαχείριση έχουν μαύρα μεσάνυχτα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΓιατί κύριοι στο αυτοκίνητο μπορείς να πατάς φρένο και γκάζι μαζί και μάλιστα για να πηγαίνεις γρηγορότερα. Αλλά οι δικοί μας πολιτικοί τόσα χρόνια είχαν το μυαλό τους στο πως θα γεμίσουν τις τσέπες τους.
Που χρόνος να μάθουν πως να διοικούν μια χώρα.
Κύριε Αντύπα,
ΑπάντησηΔιαγραφήδεν διαφωνώ καθόλου με αυτά που λέτε. Αντιθέτως τα προσυπογράφω.
Το ότι καταρρέουν όμως τεράστιοι οικονομικοί κολοσσοί παγκόσμια, το γεγονός ότι οι "δανειστές" έδιναν λεφτά βλέποντας το χρέος να εκτοξεύεται υπέρογκα, και έδιναν, και έδιναν, για "διάφορους", δικούς τους λόγους, με κάνει να πιστεύω ότι παίζεται ένα κερδοσκοπικό παιχνίδι συμφερόντων.
Φταίμε που δεν πατήσαμε το φρένο έγκαιρα.
Το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζουν ή θα αντιμετωπίσουν και άλλες χώρες.
Άρα, ας μην βλέπουμε μόνο την Ελλάδα σαν υπεύθυνη μόνο, αλλά και σαν τραγικό θύμα, ψάχνοντας τελικά τι κρύβεται πίσω από όλα αυτά.